Palestine & Israel - A century of Conflict (Nederlands)

Palestina en Israël. Eén land, twee volken, een eeuw van conflict. Geschiedenis begint zelden waar we denken dat het begint. Om de oorlog van vandaag te begrijpen, moeten we eerst de wereld van gisteren begrijpen. Stel je voor dat je staat op de oude muren van Jeruzalem. De oproep tot gebed weerklinkt door de stad. Klokken van kerken klinken in de verte. Joodse gelovigen verzamelen zich bij de Westerse Muur. Duizenden jaren lang is deze opmerkelijke stad heilig geweest voor het jodendom, het christendom en de islam. Ze is veroverd door rijken, vereerd door pelgrims en bevochten door koningen. Toch noemden gewone mensen het gedurende een groot deel van haar geschiedenis simpelweg thuis. Om het conflict van vandaag te begrijpen, moeten we meer dan 500 jaar terug in de tijd reizen, van 1516 tot 1917. Het land dat we vandaag kennen als Israël en de Palestijnse gebieden maakte deel uit van het uitgestrekte Ottomaanse Rijk. Vanuit Constantinopel bestuurd, was het een klein hoekje van een rijk dat zich uitstrekte over een groot deel van het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Zuidoost-Europa. Tijdens deze periode was er geen onafhankelijke soevereine staat genaamd Palestina. In plaats daarvan werd de regio bestuurd via verschillende Ottomaanse provincies. Tegelijkertijd bleef de naam Palestina gebruikt worden in geografische, historische en culturele contexten door reizigers, geleerden en vele lokale inwoners. De bevolking bestond voornamelijk uit Arabisch sprekende moslims, naast al lang gevestigde christelijke gemeenschappen en joodse gemeenschappen die eeuwenlang onafgebroken in steden zoals Jeruzalem, Hebron, Seyfft en Tiberias hadden geleefd. Het leven onder Ottomaanse heerschappij was niet zonder moeilijkheden of af en toe spanningen. Maar het moderne nationale conflict tussen Israëli's en Palestijnen was nog niet ontstaan. Gemeenschappen identificeerden zichzelf grotendeels op basis van religie, familie, dorp en stad, in plaats van de concurrerende nationale identiteiten die later de 20e eeuw zouden domineren. Vier eeuwen lang ging het leven door zoals het altijd had gedaan. Toen kwam de Eerste Wereldoorlog. Alles veranderde. In december 1917 betrad de Britse generaal Edmund Allenby Jeruzalem nadat de Ottomaanse troepen zich terugtrokken, waarmee een einde kwam aan meer dan 400 jaar Ottomaanse heerschappij. Groot-Brittannië erfde niet alleen een strategisch belangrijk gebied, maar ook twee sets van oorlogsovereenkomsten die buitengewoon moeilijk te verzoenen zouden blijken. Gedurende de oorlog had Groot-Brittannië Arabische leiders aangemoedigd om in opstand te komen tegen de Ottomaanse heerschappij met de indicatie dat Arabische onafhankelijkheid zou volgen. Bijna tegelijkertijd gaf Groot-Brittannië de Balfour-verklaring uit, waarin steun werd uitgesproken voor de oprichting in Palestina van een nationaal thuis voor het Joodse volk, terwijl ook werd gesteld dat de burgerlijke en religieuze rechten van de bestaande niet-Joodse gemeenschappen niet benadeeld zouden moeten worden. Twee aspiraties, één land, Groot-Brittannië zou de volgende drie decennia proberen ze te verzoenen. Het is nooit echt gelukt. In 1922 verleende de Volkenbond Groot-Brittannië het mandaat voor Palestina. Tijdens de jaren 20 en 30 nam de Joodse immigratie toe, aangewakkerd door de groei van het zionisme en, toenemend, door vervolging in Europa. Veel immigranten kochten legaal land en stichtten nieuwe steden en agrarische gemeenschappen. Veel Palestijnse Arabieren vreesden dat deze demografische veranderingen hen uiteindelijk politiek gemarginaliseerd zouden achterlaten in het land dat ze beschouwden als hun vaderland. Vertrouwen maakte langzaam plaats voor wantrouwen. Riots, vergeldingen en politieke geweld werden frequenter. Groot-Brittannië had moeite om te voldoen aan twee nationale bewegingen waarvan de aspiraties elkaar steeds meer kruisten. Toen kwam een van de donkerste hoofdstukken van de mensheid, de Holocaust. Tussen 1941 en 1945 vermoordde nazi-Duit