The Story of Pistachios in the Park (Nederlands)

Mijn naam is Aysen Gemmel en dit is het verhaal van Pistachios in het Park. Het is een verhaal van voedsel, familie, vriendschap, ambitie, verlies en wederuitvinding. Maar bovenal is het een verhaal dat begon met mijn overleden vrouw Sally in een klein delicatessenwinkeltje in Greenwich in 1983. Sally en ik waren een jong stel toen we een kans waagden met een klein winkeltje op Trafalgar Road 115. We woonden in de flat erboven en werkten in het bedrijf beneden. We hadden geen investeerders, geen zakelijke adviseurs en geen grootse plannen om een netwerk van cafés op te bouwen. We wilden gewoon iets van onszelf creëren. We noemden het Pistachios Delicatessen, vernoemd naar mijn favoriete noot. In die vroege dagen begreep geen van beiden volledig de uitdagingen van het runnen van een voedselbedrijf. Verse producten bederfden, de marges waren krap en elke fout kostte ons geld. Maar we leerden snel. Sally bracht haar kookkunsten in de winkel. Haar zelfgemaakte quiches, taarten, samosa's, bureks, coronation chicken en knoflookmayonaise werden al snel de lokale favorieten. Ik begon noten, granen, oliën, kazen en speciale voedingsmiddelen rechtstreeks van importeurs te kopen. Dit verminderde onze verspilling en hielp het bedrijf levensvatbaar te maken. Langzaam vond onze kleine delicatessenwinkel zijn identiteit. Het was niet alleen een plek om voedsel te kopen. Klanten werden vaste bezoekers. Vaste klanten werden vrienden. En pistachenoten werden een onderdeel van het dagelijks leven in Greenwich. Toen het bedrijf begon te groeien, breidden Sally en ik uit naar het centrum van Greenwich, waar we een andere delicatessen op Nelson Road openden. Maar we realiseerden ons al snel dat de klanten daar iets anders zochten. Ze wilden niet echt een traditionele delicatessen. Dus luisterden we, pasten ons aan en veranderden van richting. We transformeerden de delicatessen op Nelson Road in een café, waar we vers bereide maaltijden en goede koffie serveerden in een vriendelijke, gastvrije sfeer. De beslissing bleek de juiste te zijn. Het café op Nelson Road werd extraordinair druk. Elk weekend stonden lange rijen voor onze deur en slingerden om de hoek. Achterin het café werd onze overvolle tent een van de plekken om te eten en gezien te worden in Greenwich. We werden genoemd in zowel Time Out als Cosmopolitan magazine als een van de cafés die je moest bezoeken, wat nog meer mensen door onze deuren bracht. Onder onze klanten bevonden zich enkele zeer bekende gezichten, waaronder John Cleese, Lenny Henry, Robbie Coltrane en Jennifer Saunders, evenals de beruchte en onvergetelijke alternatieve comedian Malcolm Hardy. Maar of iemand beroemd was of gewoon een lokale klant die stopte voor de lunch, iedereen kreeg hetzelfde eten, dezelfde welkom en dezelfde pistachenotenervaring. Het succes van het café leerde ons iets belangrijks. Soms komen de beste zakelijke beslissingen niet voort uit koppig vasthouden aan je oorspronkelijke plan, maar uit luisteren naar wat je klanten daadwerkelijk willen. Een tweede café volgde in Blackheath. Met de hulp van mijn vrienden Fred en Martin transformeerden we een vermoeid voormalig liefdadigheidswinkeltje in een levendig pistachioscafé. Eronder creëerden we een intieme jazzbar. Het café gonstde overdag, terwijl 's nachts muziek de kelder vulde. De legendarische gitarist Bert Jansch trad daar op en Glenn Tilbrook van Squeeze werd een vaste bezoeker, die af en toe met zijn gitaar arriveerde en een spontane set speelde. Pistachios bloeide en Sally en ik begonnen een andere locatie in Canterbury te plannen. Maar juist toen het bedrijf klaar leek voor zijn volgende hoofdstuk, veranderden onze levens volledig. Sally kreeg de diagnose van een hersenstamtumor. De plannen voor Canterbury werden verlaten. Zakelijke ambities deden er niet meer toe. Sally en onze familie gingen voor. Sally stierf in 1998. Ze had aan mijn zijde gestaan toen Pistachios begon en had geholpen bij het vormgeven van het voedsel, de sfeer en de waard