Tillo and One Little Step (Nederlands)

Op een heldere ochtend was Tillo de verhaalventje bloemen aan het plukken toen een haas genaamd Hoppy voorbij snelde. Whoosh! Ik ben het snelste dier op het veld, riep Hoppy. Achter hem kwam een klein schildpadje genaamd Toby aan. Stap, stap, stap. Goedemorgen, Toby, zei Tillo. Waar ga je heen? Naar de grote eik, antwoordde Toby. Daar is een prachtig uitzicht vanaf de heuvel. Hoppy stopte en wiebelde met zijn oren. De eik? Met jouw snelheid doe je er de hele dag over. Toby keek naar zijn kleine voetjes. Ik loop inderdaad langzaam, zei hij. Tillo ging naast hem zitten. Dat is prima. Je kunt op je eigen tempo gaan. Hoppy sprong op en neer. Laten we een race houden, van dit madeliefjesveld naar de eik. Goed, zei Toby. Ik zal mijn best doen. Tillo gaf een sprongetje, als een klein vlaggetje. Klaar, af, ga! Hoppy sprong weg. Boing! Boing! Boing! Toby zette een klein stapje, en nog een. Tillo liep naast hem. Voor hen keek Hoppy om. Toby was net de madeliefjes aan het verlaten. Ik heb veel tijd, zei Hoppy. Ik neem een klein rustmoment. Hij kroop onder een schaduwrijke struik. Al snel stopte zijn neus met trillen. Toen sloten zijn ogen, en Hoppy viel diep in slaap. Ondertussen bleef Toby lopen. Stap, stap, stap. Bij een modderige plas stopte hij. Oh, zei hij, ik wil niet uitglijden. Zullen we een droge weg eromheen zoeken? vroeg Tillo. Samen vonden ze een pad naast de plas. Stap, stap, stap. Verderop bereikte Toby de heuvel. Hij kon de eik bovenaan zien, maar hij leek nog steeds ver weg. Mijn benen zijn moe, zei hij. Laten we even rusten, zei Tillo. Ze gingen zitten in het zachte gras en luisterden naar een vogel die zong. Na een tijdje strekte Toby zijn voeten. Ik ben klaar voor nog een paar stappen. De heuvel op gingen ze. Stap, stap, stap. Eindelijk bereikte Toby de grote eik. Ik heb het gedaan, riep hij. Tillo's gouden-tailed ster schitterde. Dat heb je zeker! Je hebt je weg gevonden en bent doorgegaan. Juist toen werd Hoppy wakker. De race! Hij rende over het veld en haastte zich de heuvel op. Maar Toby was al aan het rusten onder de boom. Jij was eerder hier dan ik, zei Hoppy, terwijl hij op adem kwam. Toby glimlachte. Ik heb het stap voor stap gedaan. Hoppy liet zijn oren hangen. Het spijt me dat ik om je gelachen heb omdat je langzaam was. Wil je bij ons komen zitten? vroeg Toby. De drie vrienden gingen onder de eik zitten. Onder hen was het veld bezaaid met gele bloemen. Wat een mooi uitzicht, fluisterde Hoppy. En we zijn allemaal hier gekomen, zei Tillo. Hij draaide zich naar de kinderen die keken. Is er iets wat jullie aan het leren zijn? Je kunt je tijd nemen, hulp vragen en rusten wanneer je dat nodig hebt. Toen glimlachte Tillo. Laten we zingen over het nemen van één klein stapje. Wanneer iets nieuw is, probeer ik het. Soms snel en soms langzaam. Een wankele lijn, een vallende toren. Ik kan elk uur een beetje meer leren. Ik hoef vandaag niet de snelste te zijn. Eén klein stapje helpt me op mijn weg. Als het moeilijk is, is dat oké. Ik kan het op een andere manier proberen. Eén klein stapje, één kleine poging. Neem je tijd en dat zal ik ook doen. In ons eigen tempo, dag na dag. We leren op onze eigen kleine manier. Neem een rustmoment, vraag om een hand. Kun je me helpen begrijpen? Wanneer we er klaar voor zijn, gaan we. Eén klein stapje helpt ons groeien. Wanneer ik moe ben, stop ik en ga zitten. Neem een adem en rust een beetje. Strek mijn vingers, wiebel met mijn tenen. Kijk naar een vlinder terwijl hij voorbijgaat. En wanneer ik me klaar voel om te spelen, probeer ik het opnieuw en vind ik mijn weg. Stap voor stap ga ik verder. Kijk naar de dingen die ik al heb gedaan. Eén klein stapje, één kleine poging. Neem je tijd en dat zal ik ook doen. In ons eigen tempo, dag na dag, We leren op onze eigen kleine manier. Neem een rustmoment, vraag om een hand. Kun je me helpen begrijpen? Wanneer we er klaar voor zijn, gaan we. Eén klein stapje helpt ons groeien. Er is tijd om te rusten. Er is tijd om te groeien. Eén klein stapje