Tillo and the Winds Gentle Challenge (Nederlands)

Tillo en de Zachte Uitdaging van de Wind Op een heldere ochtend ging Tillo de verhalenverteller wandelen met zijn vrienden. Toby de schildpad droeg een klein picknickmandje. Hoppy de haas sprong ernaast, en Pip de muis zat comfortabel op Tillo's schouder. Boven hen dreven pluizige wolken door de blauwe lucht. Waar zullen we onze picknick houden? vroeg Hoppy. Bij de oude eik, zei Toby. Ik kom er op mijn eigen tijd. Wij lopen met je mee, zei Tillo. De gouden ster op zijn linkerwang fonkelde in de zon. Juist toen danste een bries door het gras. Whoosh! Hoppy's oren fladderden. Pip hield zich stevig vast aan Tillo's sjaal. Goedemorgen, riep de wind. Hebben jullie dat gezien? Ik kan de hele weide laten bewegen! Hoog boven hen glimlachte de zon. Dat kan je zeker, zei ze. Ik kan takken schudden, wolken achtervolgen en bladeren laten draaien, ging de wind verder. Ik moet wel het sterkste wezen aan de hemel zijn! De zon scheen stilletjes. Misschien, zei ze, maar kracht kan op verschillende manieren werken. Voordat de wind kon antwoorden, verscheen er een reiziger op het kronkelige pad. Hij droeg een lange jas en had een kleine tas bij zich. Goedemorgen, riep hij naar de vrienden. Goedemorgen, antwoordden zij. De reiziger vervolgde zijn weg naar de heuvel. De wind had een idee. Laten we een uitdaging houden! Wie de reiziger zijn jas kan laten uittrekken, wint! Tillo keek op. Zijn jas uittrekken moet zijn keuze zijn, zei hij. Natuurlijk, antwoordde de zon. We zullen zien of hij zich comfortabel genoeg voelt om het te doen. Ik ga eerst, riep de wind. Hij nam een grote ademteug. Toen, whoosh! Het gras boog laag. De struiken schudden. Een regen van bladeren raasde over het pad. De reiziger stopte. Wat een koude wind! Hij trok zijn jas stevig om zich heen. De wind fronste. Dat was niet genoeg. Ik zal harder blazen! Whoosh! Hoppy hurkte achter het picknickmandje. Pip gleed in Tillo's sjaal. Toby stopte zijn hoofd iets dichter bij zijn schild. De reiziger knoopte elke knoop van zijn jas dicht. Toen hield hij de kraag stevig onder zijn kin. Hoe harder je blaast, hoe strakker hij het vasthoudt, piepte Pip. Maar ik ben heel sterk, zei de wind. Hij blies nog één enorme windstoot. De reiziger leunde voorover en haastte zich naar een beschutte muur. Zijn jas bleef stevig zitten. Uiteindelijk raakte de wind buiten adem. Oh, zei hij. De weide werd weer stil. Een blad dwarrelde zachtjes op Toby's schild. Hoppy pakte het ervan af. Jouw beurt, zon, riep hij. De zon piepte achter een wolk vandaan. Ze flitste of vlamde niet. Ze verspreidde gewoon een beetje zachte warmte over het pad. De reiziger hief zijn hoofd op. Dat is beter. Hij stapte van de muur weg en zette zijn wandeling voort. De zon warmde het gras. Ze verwarmde de bomen. Ze verwarmde de koude handen van de reiziger. Na een tijdje maakte hij zijn kraag los. Toen maakte hij een knoopje los. En nog één. Wat een heerlijke ochtend is dit geworden, zei hij. Al snel bereikte de reiziger de oude eik. Hij trok zijn jas uit, vouwde hem over zijn arm en ging in de schaduw zitten. De wind staarde. Je hebt het gedaan! De reiziger heeft het gedaan, zei Tillo. Hij trok het uit toen hij er klaar voor was. De zon glimlachte. Ik hielp hem zich comfortabel te voelen. De wind keek naar de weide. Ik dacht dat als iets niet werkte, ik harder moest duwen. Soms hebben we een ander idee nodig, zei Toby. En soms moeten we zachter zijn, voegde Pip toe. De vrienden gingen onder de eik zitten. Toby opende het picknickmandje. Binnenin zaten sandwiches, appelpartjes en vier kleine bekers. Pip zag de kleinste beker. Die is perfect voor mij! In de buurt reikte de reiziger in zijn tas. Oh jee, mompelde hij. Zijn waterfles was leeg. Tillo liep naar hem toe. Zou je wat van ons water willen? Dat zou heel vriendelijk zijn, zei de reiziger. Tillo schonk hem een beker in. Poppy bood hem een appelpartje aan. Toby verplaatste het mandje om meer ruimte te maken. De reiziger glimlachte. Ik ben al een lange tijd aan het wandelen. Een klei