THE ODYSSEY - THE LONG JOURNEY HOME (Nederlands)

Bijna 3.000 jaar geleden, in het oude Griekenland, werden verhalen niet op schermen bekeken of uit gedrukte boeken gelezen. Ze werden gesproken, opgevoerd, herinnerd, van de ene generatie op de andere doorgegeven. Uit die traditie komen twee van de meest invloedrijke verhalen die ooit zijn verteld, de Ilias en de Odyssee, traditioneel toegeschreven aan een mysterieuze Griekse dichter genaamd Homerus. We weten verrassend weinig over hem. We kunnen niet precies zeggen wanneer hij leefde, waar hij leefde, of de epiek die aan zijn naam verbonden is, werd gevormd door één dichter of generaties verhalenvertellers. Maar het verhaal dat onder zijn naam overleefde, is bijna 3.000 jaar oud en begint aan het einde van een oorlog. Tien jaar hadden de Grieken en de Trojanen gevochten, duizenden waren dood, een stad was verbrand, en één uitgeputte krijger wilde één ding: naar huis. Zijn naam was Odysseus, koning van het kleine Griekse eiland Ithaca. Aan de andere kant van de zee wachtte zijn vrouw Penelope. Zijn zoon Telemachus was ook aan het wachten, pas een baby toen zijn vader op oorlog uitging. Odysseus had al tien jaar aan Troje verloren. De reis naar huis had weken moeten duren. In plaats daarvan zou het nog eens tien jaar duren. Zijn schepen zouden worden verwoest, zijn metgezellen zouden sterven, hij zou monsters en tovenares ontmoeten, afdalen naar de wereld van de doden, een lied horen waarvan geen enkele zeeman het zou overleven, en daar bovenop zou Penelope blijven wachten. Dit is een verhaal over oorlog, trots, verleiding, verlies, loyaliteit en overleven. Dit is de odyssee, Troje was gevallen. In de epische traditie had Odysseus geholpen de verdediging van de stad te breken met het houten paard van Troje. Griekse krijgers verborgen zich binnenin een groot houten paard terwijl hun vloot leek weg te varen. Gelovend dat de Grieken vertrokken waren, brachten de Trojanen het aanbod binnen hun muren. Die nacht kwamen de krijgers tevoorschijn, de poorten gingen open, Troje werd vernietigd. Nu keerde Odysseus zijn schepen naar Ithaca, naar huis, naar Penelope, naar de zoon wiens kindertijd hij had gemist. Maar in de Odyssee controleren mensen hun lot niet alleen. De goden kijken toe, ze bemoeien zich, belonen en straffen. Odysseus zou al snel een vijand maken van een van de machtigste, Poseidon, god van de zee. Tijdens de reis vonden Odysseus en zijn mannen een grot vol schapen, voedsel en kaas. Ze gingen naar binnen, toen kwam de eigenaar terug, Polyphemus, een reuzencycloop met één enorme oog. Hij rolde een massieve steen voor de ingang, de Grieken zaten gevangen. Toen grepen hij leden van de bemanning en doodde hen. Odysseus wist dat kracht alleen hen niet kon redden, dus gebruikte hij het wapen waarvoor hij beroemd was, zijn geest. Hij bood de cycloop krachtige wijn aan. Polyphemus dronk, en vroeg vervolgens aan Odysseus zijn naam. Odysseus antwoordde, niemand. Toen de reus in dronken slaap neerviel, verwarmden Odysseus en zijn mannen een geslepen houten paal en blindden hem. Polyphemus schreeuwde. Andere cyclopen riepen van buiten. Wie verwondt je? schreeuwde Polyphemus, niemand. En zo kwam er niemand om te helpen. De volgende ochtend liet de blinde reus zijn schapen de grot verlaten, de ruggen voelend om de Grieken te vangen. Maar Odysseus had zijn overgebleven mannen onder de dieren gebonden. Een voor een ontsnapten ze. Het had perfect moeten zijn. Maar Odysseus had een andere zwakte, trots. Terwijl zijn schip veilig wegvoer, riep hij terug en onthulde zijn echte naam. Nu wist Polyphemus wie hem had geblinddoekt. En Polyphemus had een vader, Poseidon. De cycloop riep de zeegod aan om Odysseus te straffen. Voortaan leek de zee zelf vastbesloten om hem van huis te houden. Toch gingen de schepen verder. Odysseus bereikte Aeolus, de bewaker van de winden, die hem een verzegelde zak gaf met gevaarlijke winden die zijn schepen van Ithaca konden wegdrijven. Alleen de wind die hem naar huis zou brengen, bleef vrij. Eindelijk verscheen