Balkans-08- Yugoslavia’s-Fall-From-Alexander’s-Assassination-to-the-Blitz-that-Ignited-Balkan-War (Nederlands)

Het Koninkrijk Joegoslavië was opgericht met hoop. De oprichters geloofden dat één natie de volken kon verenigen die eeuwenlang onder verschillende rijken hadden geleefd. Maar eenheid kon niet simpelweg worden verklaard. Het moest worden opgebouwd. Gedurende de jaren dertig werkte koning Alexander onvermoeibaar aan het versterken van het Koninkrijk. Zijn regering moedigde de burgers aan om eerst aan zichzelf te denken als Joegoslavisch, in plaats van als Serviërs, Kroaten of Slovenen. Hij geloofde dat een gemeenschappelijke identiteit de grootste kans op overleving van het land bood. Velen steunden zijn visie. Anderen vreesden dat het ten koste ging van hun eigen tradities. Kroatische politici, in het bijzonder, bleven oproepen tot meer autonomie. Velen accepteerden het bestaan van Joegoslavië, maar wilden meer macht binnen Kroatië zelf behouden. Buiten het Koninkrijk verschenen er radicalere stemmen. Een daarvan was de Ustaše, een Kroatische ultranationalistische beweging die in ballingschap was opgericht. Geleid door Ante Pavelic verwierp de organisatie elk compromis. Ze zocht naar een onafhankelijke Kroatische staat en omarmde steeds meer politieke geweld als middel om dat te bereiken. Ondertussen veranderde Europa zelf. De optimisme die volgde op de Eerste Wereldoorlog verdween. In 1929 overviel de Grote Depressie de wereld. Fabrieken sloten, de handel nam af. De werkloosheid steeg scherp. Over de Balkan heen worstelden boeren om hun gewassen te verkopen, terwijl gezinnen het steeds moeilijker vonden om rond te komen. Economische ontberingen brengen vaak politieke onzekerheid met zich mee. In heel Europa kregen extremistbewegings steun door zekerheid, kracht en nationale vernieuwing te beloven. In Italië had Benito Mussolini al een fascistische dictatuur gevestigd. In Duitsland stegen Adolf Hitler en de Nationaal Socialistische Partij snel, voedend op economische wanhoop en politieke instabiliteit. De balans in Europa begon opnieuw te verschuiven. Koning Alexander begreep het gevaar. Hij wist dat Joegoslavië stond tussen krachtige buren wiens ambities veel verder reikten dan hun eigen grenzen. Het behouden van eenheid in eigen land werd belangrijker dan ooit. Maar het lot greep opnieuw in. Op 9 oktober 1934 arriveerde koning Alexander in Marseille voor een staatsbezoek aan Frankrijk. Menigten stonden langs de straten, militaire fanfares speelden. Het bezoek symboliseerde vriendschap tussen twee bondgenoten. Toen, in slechts enkele seconden, veranderde alles. Terwijl Alexanders open auto door de juichende menigte reed, stapte een schutter naar voren en opende het vuur. De koning raakte dodelijk gewond. Ook de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Louis Bartout, kwam om tijdens de chaos. Europa keek geschokt toe. Het was een van de eerste grote politieke moorden die ooit op film werden vastgelegd. Onderzoeken onthulden connecties tussen de moordenaar, de Interne Macedonische Revolutionaire Organisatie, I.M.R.O., en leden van de Ustaše. Alexanders dood liet Joegoslavië achter zonder de leider die zijn regeerperiode had gewijd aan het behouden van zijn eenheid. Zijn zoon, Peter II, was nog maar 11 jaar oud. De regering ging in plaats daarvan over naar prins Paul, die regent werd. In tegenstelling tot Alexander geloofde prins Paul dat diplomatie Joegoslavië zijn beste kans op overleving bood. oorlog, vreesde hij, kwam eraan. De enige vraag was wanneer. Naarmate de jaren dertig ten einde liepen, verspreidde de schaduw van oorlog zich gestaag over Europa. Duitsland had het Rijnland herbezet, Oostenrijk geannexeerd en Tsjechoslowakije geabsorbeerd. Elke overwinning versterkte Adolf Hitlers vertrouwen, terwijl het fragiele vredesakkoord dat na de Eerste Wereldoorlog was gevestigd verzwakte. De Balkan keek met groeiende ongerustheid toe. Joegoslavië bevond zich omringd door onzekerheid. In het westen lag fascistisch Italië onder Benito Mussolini. In het noorden breidde de Duitse invloed zich met verbazingwekkende snelheid uit. In