Atila's Progress (Nederlands)

Lieve vrienden, hartelijke groeten van een Spaanse hoefrehe-patiënt. We zijn hier in Andalusië en hier hebben we een voormalige PRE-dekhengst, die jarenlang aan hoefrehe heeft geleden, tot hij werd gered door de eigenaar. Zij doet hier al bijna 30 jaar aan rescue-paarden, is zelf dierenarts en het is een ongelooflijk verhaal. Bij haar heb ik ongeveer 20, 25 jaar geleden voor het eerst een paard gereden. En zij heeft er absoluut voor gezorgd dat ik met de paarden werk. En zo sluit de cirkel zich, ongelooflijk. Ik heb hier een hekkenkist gebouwd, zodat ik de trailer niet helemaal naar Zuid-Spanje hoef te trekken. Heb hier mijn hoefijzer gemaakt, in een lokale werkplaats met de lasmachine van daar. Heb me toen hier om de hoef bekommerd. We hebben hier natuurlijk ook een lokale verdoving gedaan, daarom loopt er van boven wat bloed naar beneden. Precies, ik ben toen met de behandeling begonnen, en ik denk dat ik dat redelijk goed heb gedaan. Het paard leed al vier jaar aan chronische hoefrehe, heeft daardoor een extreem osteolytisch hoefbeen. Er is weinig van het hoefbeen zelf nog zichtbaar. Toch heeft hij, omdat hij gewoon heel wilskrachtig is en heel veel kan verdragen, nog een kans dat hij met een speciale hoefbeslag echt een gelukkig leven kan hebben, ook al kan hij natuurlijk niet meer bereden worden. Maar hij heeft zeker nog kans en we kijken nu hoe we dat voor elkaar krijgen. Een grote shoutout hier nogmaals naar de eigenaar. Je moet het maar doen, me echt naar de andere kant van het continent laten rijden, dat ook organiseren en financieel dragen. We hebben al 2.000 euro alleen aan reiskosten, dat moet je niet onderschatten. En dit is hier echt een grote actie en dat is zeker te waarderen, dat er nog steeds mensen zijn die dit zich aandoen en dat ondersteunen. En dat is dan ook meteen het resultaat daarna. Dus in vergelijking met de video, hoe het ervoor ging, ziet het er nu al heel anders uit. Wat je altijd moet bedenken bij deze langjarige hoefrehe-patiënten, is dat ze op een gegeven moment een beetje atactisch worden. Hier wankelt hij nu een beetje rond in de tuin. Ze worden atactisch door dit belemmerde gangbeeld, de ruggenmergzenuwen worden natuurlijk gecomprimeerd, de paarden voelen hun achterbenen op een gegeven moment niet meer zo goed. En daarom ontstaat ook dit verstoorde gangbeeld. De paarden moeten gaan bewegen, moeten zich veel verplaatsen. Hier zie je dat hij weer naar voren steekt en zich zelfstandig beweegt, hoewel hij eerst zo veel lag. Hij komt zelf uit zijn paddock en kijkt en doet. Eerder lag hij ontzettend veel. En ja, het ziet er nu echt heel goed uit. Dit was de dag na de behandeling. En ik ben elke dag weer heen gereden om hem te controleren. Dat is natuurlijk altijd een actie van 1, 2, 3, 4 dagen. Als de paarden echt zo'n langdurige ziektegeschiedenis hebben, moet je dat heel nauwkeurig controleren. Hier zie je het probleem met de achterbenen voelen en bochten maken, enzovoorts. Hij zou nu ook graag willen draven en galopperen, omdat hij zich gewoon veel beter voelt dan voorheen. Maar het kan nog niet, omdat de coördinatie ontbreekt. En dat moet gewoon terugkomen. Het is zoals bij de hersteltrajecten voor mensen. En dan kan ik eindelijk weer eens een beetje gaan surfen en hoop ik dat we elkaar snel weerzien en dat hier in Spanje ook wat mensen zich aanmelden, zodat zo'n tour ook de moeite waard is. Dan kom ik ook graag naar jullie toe en maak ik jullie haver-muppets weer fit. Tot gauw! Soms wordt me gevraagd waarom ik een paard behandel dat niet meer bereden kan worden. En ik moet zeggen, weet je, als je Attila ziet, dan al hem zo weer te zien. Dat doet zoveel plezier. Dan ben ik al blij dat hij überhaupt weer kan lopen. En mijn grootste vreugde zou zijn, als hij weer zou kunnen draven, galopperen en gewoon weer paard zijn. Daar hoeft men helemaal niet over het rijden te praten.