Andy Burnham – The Road to Number 10 (Nederlands)

Geschiedenis verandert zelden in één enkel moment. Vaker verandert het één beslissing tegelijk. Groot-Brittannië heeft een nieuwe premier. Vandaag wandelt Andy Burnham door de beroemde zwarte deur van No. 10 Downing Street en neemt hij een van de meest veeleisende functies in het openbare leven op zich. Televiesiecamera’s volgen elke stap van hem. Journalisten analyseren elk woord. Aanhangers vieren. Critici beginnen vragen te stellen. Dat is de aard van de democratie. Toch geloofden velen, nog maar een paar jaar geleden, dat Andy Burnham’s reis naar het hoogste ambt in Groot-Brittannië al ten einde was gekomen. Hij had het parlement verlaten. Hij had zijn functie als lid van het parlement neergelegd. Hij had Westminster achter zich gelaten. In plaats van aan de top van de Britse politiek te blijven, koos hij voor een heel ander pad. Hij werd de burgemeester van Groot-Manchester. Terugkijkend lijkt die beslissing vandaag de dag de koers van zijn politieke leven te hebben veranderd. Maar de geschiedenis heeft één groot voordeel ten opzichte van degenen die het leven, het reeds kent het einde. De mensen die die beslissingen namen, wisten dat niet. Om te begrijpen hoe Andy Burnham bij No. 10 is beland, moeten we eerst de man achter het kantoor begrijpen. Andrew Murray Burnham werd geboren op 7 januari 1970 in Merseyside. Hij groeide op in Newton-le-Willows, een stad tussen twee van de meest beroemde steden van Engeland, Liverpool en Manchester. Het is een regio die bekend staat om zijn trotse industriële erfgoed, sterke identiteit en diepe gemeenschapszin. Net als veel kinderen die daar opgroeiden, werd voetbal een onderdeel van het dagelijks leven. Burnham werd een levenslange supporter van Everton. Voor veel mensen is voetbal gewoon een sport. Maar voor anderen is het iets veel groters. Het brengt families, buren, gemeenschappen, mensen met verschillende achtergronden samen die het over bijna alles oneens kunnen zijn, maar toch zij aan zij staan voor 90 minuten ter ondersteuning van hetzelfde team. Gedurende zijn publieke leven sprak Burnham vaak over het belang van gemeenschap, erbij horen en kansen creëren voor mensen, waar ze ook wonen. Of die overtuigingen gevormd zijn door zijn opvoeding, door de gemeenschappen om hem heen, of door zijn ervaringen in het openbare leven, is iets waar alleen hij volledig antwoord op kan geven. Maar ze zouden terugkerende thema’s worden in zijn politieke carrière. Na het bestuderen van de Engelse taal aan Fitzwilliam College, Cambridge, kwam Burnham de politiek binnen tijdens een periode van enorme verandering. De Labour Partij, onder leiding van Tony Blair, had in 1997 een landlide verkiezingszege behaald. Groot-Brittannië veranderde. Publieke diensten, onderwijs, gezondheidszorg, Groot-Brittannië's plaats in Europa, vragen over de toekomst van het land domineerden het politieke debat. In 2001 werd Burnham gekozen als de Labour-lid van het parlement voor Leigh. Gedurende de daaropvolgende 16 jaar bekleedde hij verschillende hoge ministeriële functies, waaronder hoofdsecretaris van de schatkist, cultuursecretaris en gezondheidsecretaris. Hij ontwikkelde een reputatie als een hardwerkende minister en een sterke voorvechter van publieke diensten. Steuners bewonderden zijn focus op gemeenschappen en de NHS. Critici dansten met de beslissingen die door de regeringen waarin hij diende waren genomen. Zoals elke politicus trok zijn staat van dienst zowel lof als kritiek aan. Burnham zocht twee keer het leiderschap van de Labour Partij. Twee keer had hij geen succes. Voor veel politici had hij misschien het hoogtepunt van een nationale politieke carrière kunnen markeren. Meesten namen aan dat zijn toekomst nog steeds in Westminster lag. Weinig mensen fantaseerden dat hij het vrijwillig zou verlaten. Toch maakte Andy Burnham in 2017 een beslissing die collega's, politieke commentatoren en velen die zijn carrière hadden gevolgd verraste. Hij zou zijn functie als lid van het parlement neerleggen. Hij zo