Confessions of a Butterfly By Maïra Aureïs (Ελληνικά)

Με λένε Mayra Oréis. Για μεγάλο μέρος της ζωής μου πίστευα ότι γεννήθηκα για να παρατηθώ. Γεννήθηκα στη Γαλλία το 1987, αλλά τα πρώτα μου χρόνια δεν προστατεύτηκαν από την αγάπη που κάθε παιδί αξίζει. Η μητέρα μου ήταν πολύ νέα και αντιμέτωπη με προβλήματα εξάρτησης και αστάθειας. Ως μωρό, υπήρξα θύμα τόσο σοβαρής παραμέλησης που μια μέρα, η καρδιά μου σταμάτησε. Οι γιατροί με επανέφεραν στη ζωή, αλλά η επιβίωση ήταν μόνο η αρχή. Μετά από τον χωρισμό των γονιών μου, η μητέρα μου σιγά σιγά εξαφανίστηκε από την καθημερινότητά μου. Για κάποιο διάστημα, η γιαγιά μου μου προσέφερε την τρυφερότητα που χρειαζόμουν. Στο σπίτι της, υπήρχαν ζεστά γεύματα, λαχανικά από τον κήπο και μικρές εκπλήξεις κρυμμένες κάτω από τα πιάτα μας. Δίπλα της, ένιωθα ασφαλής. Αλλά αυτή η ασφάλεια δεν κράτησε πολύ. Επέστρεψα να ζήσω με τον πατέρα μου και τη νέα του σύντροφο. Πίσω από τους τοίχους του σπιτιού μας, γνώρισα τον φόβο, την ταπείνωση, την περίεργη συμπεριφορά και μια απρόβλεπτη βία. Έμαθα να μπαίνω στα δωμάτια χωρίς να κάνω θόρυβο. Προσπαθούσα να μην τραβώ την προσοχή. Άρχισα να συμπεριφέρομαι σα να έπρεπε να ζητώ συγγνώμη που υπάρχω. Η μικρή αδελφή μου και εγώ βρίσκαμε καταφύγιο σε ένα φανταστικό βασίλειο, φτιαγμένο από ιστορίες Disney, κούκλες, πριγκίπισσες και ευτυχισμένα τέλη. Αλλά ακόμα και ως παιδί, δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τι υπήρχε μετά το τέλος. Πίστευα ότι η ευτυχία δεν ήταν παρά μια σύντομη παύση πριν την επιστροφή του πόνου. Στο σχολείο, γελούσαν μαζί μου και με περιθωριοποιούσαν. Όταν προσπάθησα να διηγηθώ σε κάποιον τι συνέβαινε, η εμπιστοσύνη μου προδόθηκε. Αντί να νιώθω προστατευμένη, ένιωσα ότι τιμωρούμαι για το ότι μίλησα. Έτσι, σιώπισα. Αλλά δύο πράγματα άρχισαν να με κρατούν στη ζωή: η γραφή και η μουσική. Ο πατέρας μου έγραφε ποιήματα και ανακάλυψα ότι οι λέξεις μπορούσαν να φιλοξενούν συναισθήματα πολύ επώδυνα για να εκφραστούν φωναχτά. Όταν διάβασα ένα από τα ποιήματά μου στο σχολείο, τα άλλα παιδιά με άκουσαν. Σύντομα, κάποιοι άρχισαν να ζητούν από εμένα να γράψω συναισθήματα που δεν μπορούσαν να εκφράσουν οι ίδιοι. Για πρώτη φορά, η ευαισθησία μου δεν θεωρούνταν αδυναμία. Γινόταν δώρο. Η μουσική μου προσέφερε έναν άλλο κόσμο. Ηχογραφούσα σε κασέτες τα τραγούδια που παίζονταν στο ραδιόφωνο και τραγουδούσα επιστρέφοντας από το σχολείο. Μερικές φορές, χαμήλωνα σκόπιμα το βήμα, γιατί ένιωθα πιο ασφαλής τραγουδώντας στο δρόμο παρά φτάνοντας στο σπίτι. Οι δρόμοι έγιναν η πρώτη μου σκηνή. Μια δασκάλα μου είπε ότι είχα όμορφη φωνή. Δεν μπορούσε να ξέρει πόσο σημαντικά θα ήταν αυτά τα λόγια για μένα. Μου έδωσαν μια μικρή, αλλά ισχυρή ιδέα. Ίσως η φωνή μου άξιζε να ακουστεί. Οι πληγές της παιδικής ηλικίας με ακολούθησαν στην ενήλικη ζωή. Επειδή είχα μεγαλώσει με τη βαθειά επιθυμία να επιλεγώ, αναζητούσα την αγάπη με μια ανοιχτή και απροστάτευτη καρδιά. Πολύ συχνά, συγχέω την προσοχή με την αγάπη, την ένταση με την οικειότητα, και τις υποσχέσεις με την ασφάλεια. Δέθηκα σε σχέσεις πιστεύοντας ότι η αγάπη θα μπορούσε να με σώσει. Αντί γι' αυτό, συνάντησα επανειλημμένα συναισθηματική παραμέληση, έλεγχο, χειραγώγηση, απιστία, ταπείνωση και βία. Έφευγα, γύριζα πίσω, συγχωρούσα, ελπίζα. Κάθε φορά που κάποιος υποσχόταν να αλλάξει, ήθελα να το πιστέψω. Με κάποιο τρόπο, ένας οικείος πόνος με τρόμαζε λιγότερο από τη μοναξιά. Η μητρότητα μου έδωσε έναν ακόμα λόγο να προχωρήσω. Τα παιδιά μου έγιναν οι ρίζες μου και η βαθύτερη πηγή αγάπης της ζωής μου. Αλλά η μητρότητα έφερε επίσης τον φόβο, τον χωρισμό και την ενοχή. Αφού ζήτησα βοήθεια μετά από σοβαρή επίθεση, τα παιδιά μου τοποθετήθηκαν. Νόμιζα ότι ζητούσα να τους προστατεύσουν ώστε να μην είναι μάρτυρες του τραυματισμού μου. Αντί γι' αυτό, ένιωσα ότι η ευαλωτότητά μου χρησιμοποιούνταν για να με κρίνουν. Κάθε επίσκεψη, περιορισμένη σε χρόνο, τελείωνε με έναν νέο χωρισμό. Κάθε φορά που τα παιδιά μου ξετύλιγαν τα χέρια τους γύρω μου, ένιωθα ότι άφηνα πίσω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Υπήρξαν στιγμές που πίστευα ότι δεν θα επιζήσω. Κατά τη διάρκεια μιας βίαιης επίθεσης, ένας άνδρας που είχα α